ŚWIAT

Trzy lata w pułapce: Sri Lankanka utknęła na Wyspach Cooka

Analiza

Ruchira Ranasingha, 50‑letnia obywatelka Sri Lanki, opuściła swój kraj w 2018 roku po zamknięciu własnej firmy szyjącej koszulki. Najpierw pracowała w Hongkongu jako opiekunka osób starszych, a w 2022 roku przyjechała do Nowej Zelandii, gdzie mieszkała u kuzyna na dwumiesięcznej wizie turystycznej. Gdy wiza wygasła, złożyła wniosek o azyl, a jednocześnie otrzymała otwartą wizę pracowniczą sponsorowaną przez restaurację, co jednak zostało odrzucone ze względu na zakaz ubiegania się o inne wizy w trakcie postępowania azylowego. Doradca imigracyjny zasugerował wyjazd z Nowej Zelandii i złożenie nowego wniosku wizowego z zagranicy – wybrała Wyspy Cooka, lecz wyjazd naruszył warunki jej dotychczasowego pobytu, a nowozelandzkie władze zamknęły jej drogę powrotną. Od trzech lat nie może uzyskać wizy tranzytowej w Nowej Zelandii ani w Australii, a alternatywne trasy przez Tahiti i Hawaje wymagają osobistego stawiennictwa w Nowej Zelandii w celu pobrania danych biometrycznych, co jest niemożliwe. Mieszka w lokalnym hotelu, gdzie otrzymała darmowe zakwaterowanie, jedzenie oraz maszynę do szycia, ale mimo życzliwości mieszkańców czuje się odcięta od domu i zaniepokojona stanem psychicznym.

Kontekst i Tło

Sytuacja Ranasingha uwydatnia luki w międzynarodowym systemie azylowym i procedurach wizowych, gdzie nieodpowiednia porada może doprowadzić do długotrwałego uwięzienia w państwie tranzytowym. Odmowa przyznania wizy tranzytowej przez Nową Zelandię i Australię, mimo braku dowodów na ryzyko niepowrotu, pokazuje surowość polityki migracyjnej w regionie Pacyfiku. Brak możliwości uzyskania danych biometrycznych poza granicami Nowej Zelandii utrudnia alternatywne rozwiązania i zmusza ofiary do pozostania w miejscu, które staje się de facto więzieniem. Pomoc lokalnej społeczności i hotelu łagodzi codzienne trudności, lecz nie rozwiązuje problemu prawnego, co wpływa na zdrowie psychiczne Ranisinghy i jej rodzinę, zwłaszcza w kontekście nadchodzącego ślubu syna. Działania Ministerstwa Spraw Zagranicznych Sri Lanki, które deklarują współpracę dyplomatyczną, nie przyniosły jeszcze konkretnego rezultatu, co podkreśla potrzebę reformy procedur imigracyjnych i lepszej ochrony osób w podobnych sytuacjach.

Komentarz Redakcji

Trzy lata w raju, a jedyną bramą do domu jest biurokratyczna ściana. To przestroga, że nie każdy doradca imigracyjny zna granice prawa, a ludzkie losy bywają rozgrywane w labiryncie wizowych formalności.