WIADOMOŚCI

Ślubowanie Berka w Sejmie: Nawrocki rozstrzyga – to nie było przed prezydentem

Analiza

Ślubowanie sędziego Trybunału Konstytucyjnego Macieja Berka, które odbyło się 14 października 2026 w gabinecie marszałka Sejmu Włodzimierza Czarzastego, stało się centrum burzliwej dyskusji prawnej i politycznej. Według Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, sędziowie TK powinni składać przysięgę *wobec prezydenta RP*, co zazwyczaj odbywa się w Pałacu Prezydenckim. Prezydent Karol Nawrocki, który tego dnia przyjmował w Pałacu prezydenta Czarnogóry, podkreślił, że ślubowanie Berka nie mogło odbyć się w jego obecności. W odpowiedzi na zarzuty, że Berek złożył przysięgę z formułą „wobec prezydenta”, Nawrocki stwierdził, że akt ten był niezgodny z prawem, gdyż nie miał miejsca w obecności głowy państwa. Ślubowanie zostało złożone na piśmie, z notarialnie poświadczonym podpisem, co dodatkowo komplikuje kwestię jego ważności. W tle sytuacji kryje się głębszy konflikt między władzą ustawodawczą a wykonawczą, a także rosnące napięcia wokół Trybunału Konstytucyjnego, który od lat jest areną sporów o jego niezależność. Historycznie, podobne sytuacje zdarzały się w latach 90., gdy Sejm próbował ograniczać wpływy prezydenta na nominacje sędziowskie, jednak obecna kadencja TK jest szczególnie kontrowersyjna ze względu na polityzację sądownictwa. Protesty przed siedzibą Trybunału oraz reakcje opozycji podkreślają, że sprawa ma wymiar nie tylko proceduralny, ale także symboliczny – weryfikacja, kto faktycznie decyduje o legalności działań instytucji państwowych.

Kontekst i Tło

Ślubowanie Macieja Berka w Sejmie, mimo formuły „wobec prezydenta”, nie ma mocy prawnej, co oznacza, że nie został on formalnie sędzią Trybunału Konstytucyjnego. Prezydent Nawrocki podkreślił, że Trybunał będzie działać w dotychczasowym składzie, co w praktyce oznacza brak zmian w jego funkcjonowaniu, ale także brak nowego sędziego, który mógłby wpłynąć na jego orzecznictwo. Wydarzenie to pogłębia kryzys zaufania do instytucji sądowniczych, szczególnie w kontekście ich niezależności od władzy politycznej. W dłuższej perspektywie może to prowadzić do dalszych sporów sądowych o legalność działań Sejmu i prezydenta, a także do eskalacji politycznej, jeśli opozycja będzie domagać się rewizji procedur nominacyjnych. Ryzyko jest również dla rynku, gdzie niepewność prawna może odstraszać inwestorów, zwłaszcza w sektorze prawniczym i finansowym. Ponadto, sytuacja ta może posłużyć jako pretekst do dalszych reform sądownictwa, które mogą być wprowadzane w trybie przyspieszonym, co z kolei może naruszyć równowagę między władzami.

Komentarz Redakcji

Kiedy procedura staje się teatrem politycznym, a przysięga sędziego zależy od tego, kto i gdzie ją przyjmuje, to nie mamy do czynienia z prawem, tylko z jego groteskową imitacją. Nawrocki ma rację – jeśli ślubowanie nie odbyło się przed prezydentem, to nie ma sędziego. Ale pytanie brzmi: czy ktokolwiek wierzy, że to koniec tej gry? Absurdalne, że w 2026 roku jeszcze walczymy o to, kto decyduje, kto jest sędzią.