WIADOMOŚCI

Były marszałek Grodzki broni dobrowolnych darowizn w sprawie szpitala Zdunowo

Analiza

Sprawa szpitala "Zdunowo" od 2024 roku budzi kontrowersje wokół rzekomych opłat za przyspieszenie operacji bariatrycznych. Prokuratura wskazuje, że pacjenci mieli wpłacać 10 tys. zł na rzecz Fundacji Pomocy Transplantologii, co miało zapewniać krótsze terminy i mniej inwazyjne metody leczenia. Były marszałek Senatu Tomasz Grodzki, były dyrektor tego szpitala w latach 1998‑2016, złożył w sierpniu 2026 r. zeznania jako świadek w Sądzie Okręgowym w Szczecinie. Grodzki podkreślił, że darowizny były całkowicie dobrowolne i nie wpływały na kolejkę operacyjną, a decyzje o terminach opierały się wyłącznie na stanie zdrowia pacjentów. W trakcie przesłuchania zaznaczył, że nie ingerował w codzienne zarządzanie oddziałami i ufał profesjonalizmowi ordynatorów, w tym dr Krzysztofa K., którego określił jako jednego z najlepszych chirurgów w kraju. Materiały prokuratorskie wskazują na podobne praktyki w latach 2010‑2018, jednak nie ma dowodów na formalne skargi wobec lekarzy. Sprawa wciąż jest badana, a opinia publiczna obserwuje, jak politycy i środowisko medyczne reagują na zarzuty korupcji.

Kontekst i Tło

Zeznania Grodzkiego mogą ograniczyć presję społeczną na wprowadzenie surowszych regulacji dotyczących finansowania operacji w publicznych placówkach. Jeśli sąd uzna, że darowizny nie miały wpływu na kolejkę, może to osłabić argumentację przeciwników prywatnych funduszy w służbie zdrowia. Jednocześnie ujawnienie mechanizmów dobrowolnych wpłat podnosi pytania o przejrzystość i etykę w relacjach szpital‑pacjent. Długoterminowo sprawa może przyspieszyć debatę o konieczności wprowadzenia jednolitego systemu monitorowania funduszy charytatywnych w sektorze medycznym. Politycy, w tym byli liderzy, będą musieli wyraźniej odciąć się od potencjalnych konfliktów interesów, aby odbudować zaufanie społeczne.

Komentarz Redakcji

Grodzki próbuje odciąć się od zarzutów, ale fakt, że darowizny były tak szeroko praktykowane, podważa zaufanie do całego systemu. To nie tylko polityczna obrona – to sygnał, że polska medycyna potrzebuje gruntownej reformy etycznej.