ŚWIAT

Abu Zabi 2026: Rosja i Ukraina negocjują pokój przy USA – co się udało?

Analiza

Po prawie czterech i pół roku wojny, która od lutego 2022 roku zmieniła mapę bezpieczeństwa Europy, delegacje Rosji i Ukrainy powróciły do stołu negocjacyjnego w Abu Zabi. Spotkanie, zorganizowane przez Stany Zjednoczone, jest pierwszym tego typu od lutego 2026 roku i skupia się na dwóch kluczowych obszarach: zakończeniu konfliktu zbrojnego oraz wypracowaniu nowej architektury bezpieczeństwa dla Europy. Rosja, reprezentowana przez doradcę Władimira Putina Władimira Miedinskiego oraz dyplomatę Siergieja Riabkowa, domaga się gwarancji bezpieczeństwa dla siebie, co w praktyce oznacza ograniczenie obecności wojsk NATO na wschodzie kontynentu – postulat, który przed inwazją na Ukrainę był jednym z głównych żądań Moskwy. Ukraina, z kolei, podkreśla, że priorytetem jest zakończenie działań wojennych, a dopiero potem można rozmawiać o nowym porządku bezpieczeństwa. W tle tych rozmów widoczna jest rola Stanów Zjednoczonych, które nie tylko pośredniczą, ale także proponują stworzenie nowego systemu zobowiązań obronnych dla Kijowa, wzorowanych na modelu NATO. W Abu Zabi obecni są również przedstawiciele Unii Europejskiej, którzy jednak podkreślają, że dyskusje o szerszych gwarancjach bezpieczeństwa powinny nastąpić dopiero po zawieszeniu broni. Negocjacje odbywają się w warunkach wysokiego napięcia politycznego, zwłaszcza że część europejskich państw obawia się, że administracja amerykańska może próbować zawrzeć porozumienie z Rosją bez pełnego zaangażowania UE. Dodatkowym czynnikiem jest obecność Jareda Kushnera, zięcia Donalda Trumpa, który współorganizował spotkanie – co wzbudza spekulacje na temat ewentualnych amerykańskich ustępstw w kwestiach bezpieczeństwa. Proces negocjacyjny w Abu Zabi opiera się na trójstronnej formule: Ukraina–USA–Rosja, z udziałem obserwatorów z Europy. Pierwszy dzień rozmów skupił się na gwarancjach bezpieczeństwa, podczas gdy drugi ma dotyczyć kwestii terytorialnych – najbardziej spornych i emocjonalnie zaangażowanych. Ukraina postawiła jasną linię: najpierw rozejm, potem dyskusje o przyszłej architekturze bezpieczeństwa. Rosja natomiast traktuje negocjacje jako szansę na rewizję porządku geopolitycznego w Europie, co wiąże się z jej długofalowymi ambicjami redukcji wpływów NATO. Stany Zjednoczone, poprzez Jareda Kushnera i Steve’a Witkoffa, próbują zbalansować te stanowiska, proponując model gwarancji obronnych dla Ukrainy, który mógłby zaspokoić obawy Kijowa przed ponowną agresją. W tle tych rozmów widoczna jest również rywalizacja między Waszyngtonem a Brukselą o prowadzenie procesu pokojowego, co może opóźnić osiągnięcie konkretnych porozumień.

Kontekst i Tło

Negocjacje w Abu Zabi, choć jeszcze w fazie wstępnej, wykazują, że obie strony są skłonne do pewnych ustępstw, choć różnice w priorytetach pozostają ogromne. Największym osiągnięciem pierwszego dnia jest fakt, że rozmowy wznowiono po dziewięciomiesięcznej przerwie, co samo w sobie jest sygnałem dobrej woli. Jednak kluczowe pytanie brzmi: czy Stany Zjednoczone będą w stanie wypracować taki model gwarancji bezpieczeństwa dla Ukrainy, który zadowoli zarówno Kijów, jak i Moskwę? Ukraina nie chce powtórzenia scenariusza „drugiej Jałty”, czyli porozumienia mocarstw nad jej głową, podczas gdy Rosja traktuje negocjacje jako szansę na zrewidowanie obecnego układu sił w Europie. Europejczycy, choć obecni przy stole, nie mają jeszcze realnego wpływu na kształtowanie porozumień, co może prowadzić do frustracji w Brukseli. Jeśli rozmowy zakończą się sukcesem w kwestii wymiany jeńców i ogólnego zawieszenia broni, może to otworzyć drogę do długoterminowych negocjacji, ale ryzyko ponownego zaostrzenia konfliktu pozostaje wysokie. Dla rynków finansowych i gospodarki europejskiej kluczowe będzie to, czy porozumienie przyniesie stabilizację, czy też tylko chwilową przerwę w wojnie. W przypadku braku postępu, ryzyko dalszej eskalacji militarnej i gospodarczej pozostaje realne, co może wpłynąć na ceny surowców, łańcuchy dostaw oraz inwestycje w regionie.

Komentarz Redakcji

Negocjacje w Abu Zabi to nie tylko kolejna próba zakończenia wojny, ale także test, czy Stany Zjednoczone są w stanie odgrywać rolę arbitra w europejskim bezpieczeństwie bez naruszania interesów Unii Europejskiej. Absurd polega na tym, że Waszyngton, który sam jest architektem obecnego układu sił w Europie, teraz próbuje go zrewidować – a Bruksela musi tylko słuchać. Jeśli Trumpowcy, w osobach Kushnera i Witkoffa, wypracują porozumienie bez konsultacji z UE, może to stać się kolejnym dowodem na to, że Europa straciła kontrolę nad własnym bezpieczeństwem.