BIZNES

Rosyjskie drony niszczą polskie zakłady na Ukrainie – kryzys produkcji i rosnące koszty

Analiza

Po pięciu latach od inwazji Rosji na Ukrainę, polskie firmy prowadzące działalność w tym kraju muszą zmierzyć się z nasilającymi się atakami dronów. W październiku rosyjskie drony uderzyły w zakład Ahrofrukt w Maniewiczach oraz w fabrykę Cersanit w Zwiahlu, co doprowadziło do wstrzymania produkcji. Wcześniej, w 2025 roku, podobny atak dotknął fabrykę Barlinka w Winnicy. Oprócz bezpośrednich zniszczeń, przedsiębiorstwa cierpią z powodu odcięć wody i prądu, co zwiększa liczbę alarmów lotniczych i przestojów. Sztab Generalny Sił Zbrojnych Ukrainy odnotował w październiku 6473 wystrzelonych dronów, z czego 4859 zostało zestrzelonych, co jednak nie zapobiegło spadkowi ponad 1614 dronów dziennie. Polskie firmy, takie jak CanPack i KredoBank, muszą regularnie ewakuować pracowników do schronów i dostosowywać organizację pracy do warunków kryzysowych. Mimo trudności, inwestycje prywatne w Ukrainie rosną – w latach 2024‑2025 wyniosły 272 mld hrywien, a spółka Ukrenergo zwiększyła wydatki o 132 proc., co wskazuje na konieczność odbudowy infrastruktury energetycznej.

Kontekst i Tło

Ciągłe ataki dronów znacząco utrudniają funkcjonowanie polskich zakładów na Ukrainie, zwiększając koszty operacyjne i ryzyko przestojów. Przerwy w produkcji i logistyczne komplikacje wpływają na łańcuch dostaw, co może odbić się na dostępności produktów w Polsce. Inwestycje w odbudowę i zabezpieczenia infrastruktury stają się niezbędne, ale jednocześnie podnoszą presję finansową na firmy. Rosnące wydatki na energię i generatory oraz konieczność zapewnienia schronów dla pracowników mogą wpłynąć na podwyżki cen wyrobów eksportowanych z Ukrainy. Długoterminowo, utrzymanie działalności w warunkach konfliktu wymagać będzie dalszych wsparć rządowych i strategicznych partnerstw regionalnych.

Komentarz Redakcji

Kiedy drony stają się codziennym zagrożeniem, a nie jedynie incydentalnym atakiem, przedsiębiorstwa muszą przemyśleć strategię przetrwania w strefie działań wojennych – to nie jest już kwestia wyboru, lecz konieczność.