ŚWIAT

Ukraina w 2026 roku: Kto w UE i USA najwięcej daje, a kto się wycofał?

Analiza

Od pełnoskalowej inwazji Rosji na Ukrainę w 2022 roku pomoc międzynarodowa dla Kijowa stała się kluczowym elementem geopolitycznej i gospodarczej równowagi w Europie. Według najświeższych danych Kilońskiego Instytutu Gospodarki Światowej oraz analiz think tanków, jak Brussels Freedom Hub, Unia Europejska pozostaje największym darczyńcą Ukrainy, przekraczając nawet wkład Stanów Zjednoczonych. Pomoc ta przybiera różne formy – od wsparcia finansowego i wojskowego po liberalizację handlu oraz wsparcie dla ukraińskich uchodźców. Jednakże, jak podkreśla szwedzka minister spraw zagranicznych Ann Linde Stenergard, wkład poszczególnych państw członkowskich UE w pomoc dla Ukrainy jest nierównomierny, co stwarza napięcia w ramach sojuszu. W przeliczeniu na mieszkańca najbardziej hojne okazują się kraje skandynawskie, podczas gdy państwa takie jak Polska czy Niemcy, mimo wysokich kwot bezwzględnych, plasują się niżej w rankingu proporcjonalnym. Dodatkowo, Komisja Europejska wskazuje trzy potencjalne źródła finansowania dalszej pomocy: zamrożone rosyjskie aktywa, liberalizacja handlu oraz długoterminowe pożyczki. Warto zauważyć, że pomoc wojskowa w 2025 roku osiągnęła najniższy poziom od początku konfliktu, co może świadczyć o zmęczeniu niektórych sojuszników lub strategicznych zmianach w polityce bezpieczeństwa.

Kontekst i Tło

Dane za okres od stycznia 2022 do sierpnia 2026 roku pokazują, że kraje nordyckie, mimo niewielkiej liczby mieszkańców, przekazują proporcjonalnie najwięcej środków na pomoc dla Ukrainy. Norwegia, Dania i Szwecja przekraczają średnią europejską nawet czterokrotnie, co wiąże się z ich wysokim PKB. Z kolei Polska, mimo wysokich kwot bezwzględnych, plasuje się niżej w rankingu per capita. Unia Europejska jako całość przekroczyła 194 miliardy euro pomocy, co stanowi 65% dotacji i 35% pożyczek na korzystnych warunkach. Jednak rosnące nierówności w wkładzie poszczególnych państw oraz zmniejszające się wsparcie wojskowe w 2025 roku mogą wskazywać na kryzys solidarności w ramach sojuszu. Dodatkowo, dyskusje nad wykorzystaniem zamrożonych rosyjskich aktywów oraz liberalizacją handlu stają się kluczowe dla przyszłości finansowania Ukrainy. Wszystko to w kontekście zmieniającej się administracji w USA, gdzie specjalny wysłannik ds. Rosji i Ukrainy, gen. Keith Kellogg, planuje odejście w styczniu 2027 roku, co może wpłynąć na strategię wsparcia ze strony Waszyngtonu.

Komentarz Redakcji

Kiedy kraje o łącznej populacji 30 milionów (Skandynawia) dostarczają jedną trzecią pomocy wojskowej dla Ukrainy, a miliardowa Unia Europejska rozdrabnia wkład między swoich członków, staje się jasne, że mowa nie tylko o pieniądzach, ale o wartościach. Jeśli nawet najbogatsze państwa Europy nie są w stanie utrzymać tej nierówności na dłuższą metę, to pytanie brzmi: czy Ukraina stanie się ofiarą zmęczenia sojuszników, czy też znajdzie się nowy model finansowania, który nie będzie zależny od dobrowolności poszczególnych krajów?