ŚWIAT

Trzy lata w pułapce: Sri Lankanka uwięziona na Wyspach Cooka

Analiza

Ruchira Ranasingha, 50‑letnia obywatelka Sri Lanki, od 2018 roku przemieszcza się po Azji i Oceanii w poszukiwaniu bezpiecznego azylu. Po pracy w Hongkongu i nieudanym pobycie w Nowej Zelandii, w 2022 roku przybyła na Wyspy Cooka, by tam złożyć wniosek o wizę tranzytową do Australii i Nowej Zelandii. Wnioski te zostały odrzucone – władze nowozelandzkie i australijskie nie uwierzyły, że Ranasingha opuści ich terytorium po przybyciu, a dodatkowo wymagały osobistego stawienia się w Nowej Zelandii w celu pobrania danych biometrycznych, co jest niemożliwe z wyspy. Z uwagi na brak wizy tranzytowej, jedynymi możliwymi kierunkami lotów z Cooków są Nowa Zelandia, Australia, Tahiti i Hawaje, które również wymagają wizy. Hotel na wyspie zapewnił jej nocleg w kwaterach dla personelu oraz maszynę do szycia, co umożliwia drobny zarobek, ale kobieta wciąż czuje się zamknięta w pułapce. Jej brat i rząd Sri Lanki podjęli próby wywarcia nacisku na nowozelandzkie i australijskie władze, jednak brak jest konkretnych rozwiązań. W tym samym okresie w innych częściach świata turyści napotykają restrykcje – np. na Bali w dniu Nyepi, kiedy to wszystkie lotniska i drogi są zamknięte, a naruszenie zasad może skutkować deportacją.

Kontekst i Tło

Sprawa Ranasinghi ukazuje, jak skomplikowane i nieprzejrzyste są procedury wizowe w regionie Pacyfiku, zwłaszcza gdy w grę wchodzą wizy tranzytowe i wymóg pobrania danych biometrycznych. Brak możliwości wyjścia z Wysp Cooka zmusza kobietę do życia w niepewności i podnosi ryzyko pogorszenia jej stanu zdrowia psychicznego. Działania rządu Sri Lanki i rodzinnych przedstawicieli nie przynoszą efektu, co podkreśla ograniczoną współpracę międzyn imigracyjną między państwami. Przykład ten może skłonić organizacje praw człowieka do domagania się większej przejrzystości i pomocy humanitarnej w podobnych przypadkach, a jednocześnie uwypukla rosnące wyzwania dla turystów i migrantów w czasach, gdy lokalne przepisy (np. Nyepi na Bali) dodatkowo utrudniają mobilność.

Komentarz Redakcji

To groteskowy przykład biurokracji, w której formalne wymogi zamieniają się w więzienie bez murów, a człowiek zostaje skazany na niekończący się lotniczy impas.