BIZNES

Pelletowy kryzys: Dlaczego tonę paliwa kosztuje już 2400 zł i co rząd może zrobić

Analiza

Wczesnojesienna fala podwyżek cen pelletu drzewnego klasy A1, osiągająca w niektórych regionach Polski poziom 2400 zł za tonę, staje się jednym z najbardziej bolesnych problemów dla gospodarstw domowych korzystających z ogrzewania biomasą. Według danych z września 2026 roku, ceny wzrosły o 20–30 procent w porównaniu do czerwca 2025 roku, przy czym w Wielkopolsce notowano jeszcze w czerwcu 1733 zł za tonę, podczas gdy w województwie łódzkim już na początku września przekroczono barierę 2400 zł. Zjawisko to jest wynikiem skomplikowanej interakcji czynników: rosnącego popytu na pellet związany z popularnością pieców grzewczych, ograniczonej podaży surowca drzewnego oraz konkurencji o trociny i zrębki ze strony przedsiębiorstw energetycznych i ciepłowni. Według analiz Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) z końca sierpnia, nie stwierdzono niedozwolonych praktyk rynkowych, jednak wskazano na brak narzędzi regulacyjnych, które mogłyby skutecznie przeciwdziałać inflacji cen. Ministerstwa Energii i Klimatu oraz Środowiska mają teoretyczne możliwości wpływania na sytuację: resort energii może ograniczyć zużycie pelletu przez przedsiębiorstwa energetyczne, a resort środowiska – poprzez PGL Lasy Państwowe – sterować krajową podażą surowca. Jednakże, jak podkreślają eksperci, wysokiej jakości pellet drzewny dla gospodarstw domowych stanowi odrębny rynek w porównaniu do pelletu technicznego czy produktów ubocznych przemysłu drzewnego, który jest preferowany przez większe jednostki energetyczne. W kontekście tych wydarzeń, należy zauważyć, że w ostatnich latach obserwuje się dynamiczny wzrost zainteresowania biomasą jako alternatywnym źródłem energii, co przy jednoczesnym ograniczeniu dostępności lasów i surowców drzewnych prowadzi do narastających napięć na rynku. Dodatkowo, wzrost cen surowców i kosztów produkcji, w tym trocin, dodatkowo podgrzewa sytuację.

Kontekst i Tło

Wzrost cen pelletu ma bezpośrednie konsekwencje dla budżetów domowych, szczególnie w kontekście zbliżającej się zimy, kiedy zapotrzebowanie na paliwo osiąga szczyt. Według prognoz, podwyżki mogą przekładać się na wzrost kosztów ogrzewania o nawet 30 procent w ciągu roku, co dla wielu gospodarstw domowych oznacza realne trudności finansowe. Rząd, mimo posiadania teoretycznych narzędzi regulacyjnych, dotychczas nie podjął zdecydowanych kroków, co może prowadzić do dalszego pogłębiania się kryzysu. W dłuższej perspektywie, sytuacja ta może przyspieszyć poszukiwanie alternatywnych źródeł energii, takich jak pompy ciepła czy inne technologie odnawialne, jednak wymaga to inwestycji i dostosowania infrastruktury. Ponadto, rosnące ceny pelletu mogą wpłynąć na konkurencyjność polskiego rynku biomasy w porównaniu z innymi krajami europejskimi, gdzie ceny surowców i energii są niższe. Warto również zwrócić uwagę na aspekt społeczny: podwyżki cen mogą prowadzić do większego nierówności w dostępie do ogrzewania, szczególnie w przypadku rodzin o niższych dochodach. W kontekście polityki klimatycznej, sytuacja ta również stawia pytanie o równowagę między promowaniem odnawialnych źródeł energii a zapewnieniem ich dostępności dla społeczeństwa.

Komentarz Redakcji

Kryzys pelletowy to doskonały przykład na to, jak polityka klimatyczna może szybko przerodzić się w problem społeczny, gdy brakuje spójnego planu. Rząd ma w ręku narzędzia, ale zamiast działać, obserwuje, jak ceny wyrastają w niebo. To nie tylko kwestia cenowa, ale sygnał, że bez strategii zarządzania zasobami i konkurencyjności rynku, nawet ekologiczne rozwiązania mogą stać się niedostępne dla wielu. Czas na konkretne kroki, zanim zimowe rachunki staną się nie do opanowania.