KULTURA

Dustin Hoffman ujawnił prawdę o koszmarze na planie 'Absolwenta' - 27 policzków i sadyzm reżysera

Analiza

Film *Absolwent* z 1967 roku, reżyserowany przez Mike’a Nicholsa, pozostaje jednym z najważniejszych dzieł w historii kina. Obraz, który zdobył Oscara dla najlepszego filmu, opowiada historię młodego absolwenta Benjamina Braddocka (Dustin Hoffman), który zakochuje się najpierw w starszej, zamężnej pani Robinson (Anne Bancroft), a następnie w jej córce Elaine (Katharine Ross). Choć dla wielu *Absolwent* to klasyka romantyczna, dla Hoffmana był to okres pełen frustracji i psychologicznego napięcia. Aktor, który w 2026 roku ma już 89 lat, w swojej autobiografii *Look At Me* opisał pracę z Nicholsem jako doświadczenie, które podważyło jego pewność siebie. Według jego relacji, reżyser traktował go z niechęcią, a sceny kręcone z jego udziałem były pełne sadystycznego podejścia. W szczególności Hoffman wspomina o scenie, w której Ross miała policzkować go 27 razy, a Nichols nakazywał jej uderzać mocniej, pomimo obaw aktorki przed zranieniem. Scena ta, mimo powtarzania, nie została wykorzystana w finalnej wersji filmu. W kontekście tych ujawnień warto zauważyć, że *Absolwent* nie był pierwszym projektem Nicholsa z udziałem Hoffmana – wcześniej współpracowali przy *Kto się boi Virginii Woolf?*, gdzie reżyser również budził w aktorze niepokój. Współczesne dyskusje na temat relacji między reżyserami a aktorami często podkreślają, że proces twórczy może być obciążony emocjonalnymi napięciami, a w przypadku *Absolwenta* te napięcia miały charakter szczególnie bolesny dla Hoffmana. Jego wspomnienia rzucają nowe światło na to, jak powstawały niektóre z najbardziej ikonicznych scen filmu, a także na osobistą drogę aktora, który dzięki tej roli stał się gwiazdą Hollywood.

Kontekst i Tło

Ujawnienia Hoffmana o warunkach pracy na planie *Absolwenta* rzucają cień na mitologię tego kultowego filmu, ukazując, że za scenicznym sukcesem kryły się trudne relacje między reżyserem a aktorami. Jego opowieść o 27 powtórzeniach sceny policzków, nakazanych przez Nicholsa, oraz o psychologicznym presji, jaką czuł się poddany, pokazuje, że proces filmowy może być miejscem nie tylko twórczości, ale i manipulacji. Dla współczesnego kina te ujawnienia mogą stanowić przypomnienie o tym, jak ważna jest empatia i szacunek w relacjach między twórcami, zwłaszcza gdy chodzi o młodych aktorów, którzy dopiero zaczynają swoją karierę. Ponadto, historia ta podkreśla, że nawet najbardziej cenione dzieła mogą mieć ciemne strony, które przez lata były ukrywane. W kontekście obecnych dyskusji o warunkach pracy w branży filmowej, ujawnienia Hoffmana mogą również wzbudzić refleksję na temat ochrony aktorów przed nadużyciami i presją reżyserów.

Komentarz Redakcji

Kultowe dzieła często rodzą się w cieniu cierpienia. *Absolwent* to nie tylko ikona romantyczna, ale też przykład, jak brutalne relacje między twórcami mogą kształtować film. Hoffmanowi udało się przetrwać ten koszmar i stać się legendą, ale jego opowieść pokazuje, że za każdym sukcesem może kryć się ciemna strona, którą przez lata ukrywano przed widzami.