SPORT

48 godzin kibicowania na zimowych igrzyskach Milan‑Cortina 2026

Analiza

Zimowe igrzyska w Mediolanie i Cortinie to pierwsze w historii rozproszone po czterech regionach północnych Włoch, co pozwoliło organizatorom ograniczyć koszty budowy nowych obiektów. Decyzja o decentralizacji wynikała z doświadczeń z Turynem 2006, gdzie nieużywane po igrzyskach obiekty stały się „zielonymi trawnikami”. Włoska gospodarka, oparta na turystyce i produkcji, liczy na przyrost przychodów z przybycia międzynarodowych fanów. Jednocześnie inflacja i wysokie koszty transportu utrudniają polskim kibicom planowanie budżetu wyjazdu. W 2026 roku Polacy liczą na sukcesy w skokach, dyscyplinie, w której kraj od lat walczy o miejsce w czołówce. Organizatorzy postawili na nowoczesne hale, ale ich szybka budowa i niedokończenie niektórych elementów wywołały krytykę. Mimo trudności, impreza ma szansę stać się modelem skromniejszych, regionalnie zakorzenionych igrzysk zimowych.

Kontekst i Tło

Polski kibic opisuje dwudniową wyprawę po północnych Włoszech, podczas której oglądał hokej w Mediolanie i konkurs skoków w Predazzo. Relacjonuje trudności logistyczne – rozproszone obiekty sportowe, drogie bilety, konieczność wynajmu samochodu i wysokie koszty parkingu. Przedstawia barwną atmosferę w Bergamo, Santa Giulia i wiosce olimpijskiej, a także spotkania z kibicami z całego świata. Podkreśla sukces polskich skoczków Kacpra Tomasiaka i Pawła Wąska, którzy zdobyli srebro w konkursie duetów. Autor chwali gościnność Włochów, ale krytykuje niektóre niedociągnięcia organizacyjne, takie jak ograniczona komunikacja między ośrodkami i zatłoczone wejścia do hal.

Komentarz Redakcji

Kibicowski maraton w Alpach pokazuje, że sportowa pasja potrafi przetrwać nawet najbardziej rozrzucone mapy olimpijskie.