Sabah FK: Jak z niczego stworzono mistrza Azerbejdżanu i zaskoczono Europę

"Prezydent Sabah FK dla Weszło: Wielu ludzi uważało, że to wynalazek na chwilę. W sierpniu Sabah awansował do Ligi Mistrzów w swoim debiutanckim sezonie w pucharach, czym zszokował Europę. Klub powstał w 2017 roku, a jednym z architektów tego sukcesu jest pełniący funkcję prezydenta Magsud Adigozalov. To jednocześnie współtwórca Sabahu. W rozmowie z Weszło opowiedział o realiach i bohaterach za kulisami mistrza Azerbejdżanu. Kamil Rogólski: Sabah FK powstał w 2017 roku. Już wtedy w liczącej tylko osiem klubów lidze azerskiej grały trzy z siedzibą w Baku, czyli Neftczi, Zira i Karabach. Skąd pomysł, żeby w stolicy pojawił się następny klub? Czegoś wam brakowało?  Magsud Adigozalov: prezydent Sabahu: Pomysł stworzenia Sabah zrodził się w 2017 roku wspólnie z Ministerstwem Edukacji Azerbejdżanu. W tamtym czasie istniała i nadal istnieje państwowa szkoła piłkarska o nazwie Vatan (pol. Ojczyzna – red.). Problem polegał na tym, że gdy młodzi zawodnicy kończyli szkołę, wielu z nich przechodziło do różnych klubów, a inni po prostu nie mieli gdzie kontynuować kariery. Dlatego pierwotny pomysł był dość prosty: stworzyć klub piłkarski, w którym ci młodzi piłkarze mogliby dalej się rozwijać i mieć szansę gry w profesjonalnej piłce. Nazwaliśmy go Sabah, co po azersku oznacza „jutro” i jednocześnie symbolizuje przyszłość. Właśnie to mieliśmy na myśli, przyszłość tych młodych zawodników. Nie tworzyliśmy kolejnego klubu w Baku tylko po to, żeby zwiększyć liczbę drużyn w lidze czy konkurować z istniejącymi klubami. Chcieliśmy zbudować system, który da młodym piłkarzom ścieżkę rozwoju od piłki młodzieżowej do gry zawodowej. Od samego początku rozwój młodzieży był jednym z naszych głównych priorytetów i pozostaje nim do dziś. Zaczynaliśmy na zapleczu i już w następnym roku awansowaliśmy na najwyższy poziom. To był początek naszej drogi. Kiedyś rozmawiałem z Zoranem Krnetą – dyrektorem sportowym Charlotte FC. Oni założyli klub w 2019 roku. Krneta powiedział, że na samo przystosowanie do piłki nożnej dzielonego stadionu rugby z Carolina Panthers przeznaczyli 50 milionów dolarów. Czym wy dysponowaliście na początku i co było największym wyzwaniem, jeśli chodzi o infrastrukturę? Nakreślę ci kontekst. Kiedyś przepaść między drugim poziomem a Premier Ligą była ogromna. Finansowo, pod względem infrastruktury, organizacji, jakości zawodników, wszystkiego. Nasz pierwszy budżet w Premier Lidze wynosił około 1,2 miliona euro. W tamtym momencie praktycznie niczego nie mieliśmy. Był 2018 rok, a my nie mieliśmy nawet biura. Nad projektem pracowałem ja i dwóch współpracowników. Spotykaliśmy się, gdzie się dało i zajmowaliśmy się prawie wszystkim sami. Od znalezienia stadionu po budowanie kadry, bo stadionu też nie mieliśmy. W końcu znaleźliśmy jeden w Masazir niedaleko słonego jeziora, który przez wiele lat był naszym domowym obiektem. Początkowo wynajmowaliśmy go na zasadach komercyjnych. Później doszliśmy do porozumienia z właścicielem, że będziemy z niego korzystać bezpłatnie, pod warunkiem że zainwestujemy w poprawę stadionu i jego infrastruktury. Sabah are seconds away from elimination Until… #UCL https://t.co/3MgigNv0u4 — UEFA Champions League (@ChampionsLeague) August 26, 2026 „Założyć klub” łatwo powiedzieć. Ale jak zacząć, jak zdobyć zaufanie środowiska, rozpychać się łokciami? Największym wyzwaniem nie był nawet brak infrastruktury. Był nim brak zaufania do nowego klubu. Budowaliśmy kadrę głównie z zawodników z zaplecza Premier Ligi i nie wszyscy chcieli do nas dołączyć. Wielu ludzi uważało, że Sabah to jakiś kaprys, wynalazek na chwilę i nie wierzyło, że klub ma poważną przyszłość. Mieliśmy sytuacje, które wtedy były frustrujące, a teraz są zabawne. Zdarzało się, że uzgodniliśmy warunki z zawodnikiem, uścisnęliśmy sobie dłonie, a następnego dnia dzwonił i mówił, że zmienił zdanie. Więc nie tylko budowaliśmy klub piłkarski od zera. Musieliśmy też przekonać ludzi, że nie zwiniemy się po pół roku. Oczywiście to były trudne czasy, ale patrząc wstecz, mogę szczerze powiedzieć, że również jedne z najbardziej ekscytujących i niezapomnianych okresów w historii klubu. Zaczynaliśmy od posiadania bardzo niewielu rzeczy, ale mieliśmy silne pragnienie zbudowania czegoś poważnego i trwałego. Wtedy nauczyliśmy się jednej z naszych najważniejszych lekcji: jak znajdować rozwiązania nawet wtedy, gdy zasoby są bardzo ograniczone. Słyszałem, że jesteś zafascynowany filmem „Moneyball”. To znaczy, że w Sabah w swoim założeniu macie nadrabiać różnice analitycznym podejściem do sportu. Da się to jakoś zdefiniować? Tak, „Moneyball” to jeden z moich ulubionych filmów i utożsamiamy się z filozofią, która za nim stoi. Od samego początku rozumieliśmy, że finansowo trudno nam będzie konkurować z wieloma większymi i bardziej ugruntowanymi klubami. Potrzebowaliśmy podejmować mądrzejsze decyzje. Dlatego zaczęliśmy inwestować w skauting, analizę danych i nowoczesne technologie w rekrutacji zawodników. Chcę szczególnie docenić Ramina Hasanova, naszego CEO, który nadzoruje również stronę sportową Sabahu. Odegrał kluczową rolę w budowaniu i rozwijaniu naszego systemu skautingu. Film filmem, ale czerpiemy też z doświadczeń innych europejskich klubów, które z powodzeniem stosują rekrutację opartą na danych. Brighton to jeden z najbardziej znanych przykładów. Ale jest coś, co zawsze mówię i będę to powtarzał: dane, analityka i technologia to tylko narzędzia. Możesz mieć dostęp do najbardziej zaawansowanych technologii i ogromnej ilości informacji, ale to nie oznacza automatycznie, że podejmiesz właściwe decyzje. Naprawdę liczy się to, kto tych narzędzi używa, jak interpretuje informacje i jakie decyzje podejmuje. Który transfer do Sabahu najbardziej pasuje do definicji „Moneyball”? Mógłbym ci pokazać całą listę transferów, z których jestem dumny, ale jeśli mówimy o świeżym przykładzie, to Aaron Malouda, którego zeszłego lata wypożyczyliśmy z drugiej drużyny Lille. W tamtym czasie praktycznie nie miał żadnego doświadczenia na seniorskim poziomie. Mimo to zaufaliśmy rekomendacji naszych skautów i podpisaliśmy z nim kontrakt. Wystarczył jeden sezon w Azerbejdżanie, żeby Malouda pokazał, na co go stać. Wypożyczyliśmy go, potem był transfer definitywny za 250 tysięcy euro, a pod koniec sezonu sprzedaliśmy go za około 3 miliony euro do FC Basel, co stało się rekordowym transferem dla naszego klubu. To bardzo dobry przykład tego, jak cały system powinien działać. Nasz dział skautingu zidentyfikował potencjał, sztab szkoleniowy uwierzył w zawodnika, dał mu szansę i pomógł się rozwinąć, a klub zapewnił odpowiednie środowisko. Dokładnie taki model chcemy budować: identyfikować potencjał, który inni mogli przeoczyć. Aaron Malouda gra dziś dla FC Basel. Moim zdaniem wiele was łączy z Karabachem. To przede wszystkim szybcy skrzydłowi i bardzo kreatywni ofensywni piłkarze. W Polsce wydajemy dużo na transfery, a potem skrzydłowy z azerskiego klubu ściągnięty wcześniej z drugiej ligi francuskiej wygląda na naszym tle jak Ousmane Dembele. Miałeś kiedyś tak, że oglądałeś jakiś mecz Sabah i patrząc na konkretnego piłkarza pomyślałeś „WOW”? Wizja grania ofensywnego futbolu towarzyszyła nam od pierwszego dnia. Dla nas oznacza to dynamikę, zawodników z szybkością, dryblingiem i pewnością siebie w grze 1 na 1. To jest taka nasza baza. Założenia taktyczne są już bardziej skomplikowane. Niedawno rozmawiałem z trenerem Valdasem Dambrauskasem. Staliśmy przy boisku, oglądaliśmy mecz i powiedziałem mu: „Wiesz, mam wrażenie, że ta drużyna nie ma sufitu. Przynajmniej ja go jeszcze nie widzę”. Naprawdę w to wierzę. Widzę, że nasi zawodnicy wciąż się rozwijają, niezależnie od wieku czy tego, jak długo są już w klubie. Często sam się łapię za głowę i myślę, że znam zawodnika tyle czasu i nie poznaję go, jest dużo lepszy! Żeby odpowiedzieć na twoje pytanie, często ostatnio oglądam naszą drużynę i myślę: „Wow!”. Jeśli chodzi o szukanie zawodników w niższych ligach europejskich, trzeba zrozumieć naszą sytuację. Liga azerska nie jest jeszcze tak atrakcyjna jak najważniejsze europejskie rozgrywki. Niełatwo przekonać utalentowanego młodego zawodnika, który już gra w klubie w mocnej lidze, żeby przeniósł się do Azerbejdżanu. Dlatego musimy szukać głębiej, szerzej i zwracać uwagę na rynki oraz zawodników, których większe kluby mogą przeoczyć. Ale takie podejście ma też swoją zaletę. Wielu z nich jest niezwykle zmotywowanych. Dołączenie do Sabah traktują jako szansę, by się wykazać, zdobyć regularne minuty, rozwijać się i zrobić kolejny krok w karierze. Zawodnik z drugiej ligi portugalskiej czy francuskiej może wykorzystać ligę azerską jako trampolinę do jednej z czołowych lig europejskich. Dlatego nie uważam, że liga, z której pochodzi zawodnik, zawsze odzwierciedla jego prawdziwy potencjał. Najważniejsze jest dostrzeżenie tego, kim mógłby się stać, jeśli da mu się odpowiednie warunki. Czym was zainteresował Tymoteusz Puchacz? Po wyjeździe z Polski grał w Unionie Berlin, Trabzonsporze, Panathinaikosie, 1.FC Kaiserslautern, Holstein Kiel, Plymouth i tak naprawdę dopiero w Sabah znalazł swoje miejsce, bo go wykupiliście. Tymek to fantastyczny piłkarz i naprawdę miły młody człowiek. Ale przede wszystkim opisałbym go jako prawdziwego profesjonalistę. Zawsze obserwuję zawodników nie tylko podczas meczów, ale także poza boiskiem. Jak komunikują się z kolegami z drużyny, jak zachowują się na treningach, w czasie wolnym, na siłowni i jak poważnie podchodzą do swojej pracy. Pod tym względem Tymek zrobił na mnie bardzo duże wrażenie. Mogę szczerze powiedzieć, że jest profesjonalistą w pełnym tego słowa znaczeniu. Ale historia tego, jak trafił do Sabah, mogłaby niemal być fabułą thrillera. Niedawno opublikowaliśmy krótki dokument na oficjalnej stronie klubu i w mediach społecznościowych o jego transferze. Naprawdę polecam go obejrzeć, bo to dość niezwykła historia. Czasami w piłce nożnej dzieją się rzeczy, które trudno wytłumaczyć samą logiką. Można powiedzieć, że w pewnym momencie gwiazdy po prostu się ułożyły. Jest jeszcze jeden ciekawy szczegół. O ile wiem, polskie słowo „puchacz” oznacza gatunek sowy. A przecież sowa jest symbolem Sabahu, więc w tym transferze jest nawet lekko mistyczna strona. Może Tymek po prostu był przeznaczony, żeby dołączyć do naszego klubu. Puchacz jest bardzo aktywny w mediach społecznościowych i w mediach ogólnie, stając się waszym ambasadorem w Polsce. Śledzicie to? Wiem, że Tymek i jego żona są tam dość aktywni. Nie powiem, że śledzę każdy post, ale od czasu do czasu widzę filmy, reelsy i różne momenty z ich życia. Ten styl nie ma negatywnego wpływu na jego podejście do zawodu. Tymek bardzo poważnie podchodzi do swojej pracy i nie widzę żadnej sprzeczności między tym a aktywnością w mediach społecznościowych. Właściwie jeśli jego aktywność pomaga większej liczbie osób w Polsce dowiedzieć się o Sabahu, naszym klubie i Azerbejdżanie, mogę to tylko pochwalić. Powiedziałeś o tym, jak liga azerska was ogranicza. Inny polski piłkarz Jakub Rzeźniczak grał w Karabachu. Chwalił klub, chwalił życie w Baku, ale nie ligę. Między ligą z czasów Jakuba Rzeźniczaka a tym, co mamy dzisiaj, jest już naprawdę duża różnica. Nasz futbol się rozwija, a rozgrywki stają się coraz silniejsze, ciekawsze i bardziej wyrównane. Obecnie w lidze gra dwanaście klubów i to już nie jest tak, że o wszystkim decydują jedna czy dwie drużyny. Wystarczy spojrzeć na tabelę, żeby zobaczyć, ile zespołów walczy o czołowe miejsca. Nadal mamy problemy, a frekwencja na stadionach to jeden z nich. Ale nawet tutaj widać pozytywne zmiany. Na przykład w zeszłym sezonie mecz Karabachu z Sabahem przyciągnął około 22 tysiące widzów. Jeśli dobrze pamiętam, była to jedna z najwyższych frekwencji w naszej lidze od około 15 lat. To dobry znak. Pokazuje, że istnieje prawdziwe zainteresowanie futbolem i realny potencjał do dalszego wzrostu. Ale liga azerska to nie tylko Sabah i Karabach. Mamy Neftczi – klub z wielką historią i poważnymi ambicjami. Zira przez lata była dla nas bardzo silnym i wymagającym przeciwnikiem, a Turan Tovuz zrobił znaczący postęp w ostatnich sezonach. W Azerbejdżanie pojawili się popularni piłkarze, ale nie zostali na długo. Michael Essien w Sabail oraz Keisuke Honda w Neftczi. Czy oni coś dali lidze azerskiej poza chwilowym rozgłosem? Tak, w Azerbejdżanie grało już kilku bardzo znanych piłkarzy, w tym Michael Essien i Keisuke Honda. Z Essienem znam się zresztą bardzo dobrze i do dziś utrzymujemy przyjacielskie relacje. Sabail był ostatnim profesjonalnym klubem w jego karierze, a Honda był już długo po swoim prime. Z pozytywnej strony, sprowadzenie znanych piłkarzy przyciąga uwagę, zwiększa renomę ligi. Z Essienem i Hondą też tak było. Dla mnie jednak bardzo ważne jest, żeby znany zawodnik przyjeżdżał tu nie tylko jako gwiazda, ale przede wszystkim jako aktywny piłkarz, który realnie może nam pomóc. Liga azerska jest bardziej wymagająca niż się ludziom wydaje. Mamy tu wiele dobrze zorganizowanych zespołów, które bronią w sposób zdyscyplinowany, grają w zwartym ustawieniu, stosują niski blok i bardzo utrudniają życie przeciwnikom. Dlatego nawet piłkarz z wielkim nazwiskiem będzie tu miał problemy bez odpowiedniego przygotowania fizycznego albo gdy zabraknie mu motywacji. Kiedyś w Sabahu pojawił się temat jednego z słynnego piłkarza. Spotkanie było pierwotnie zaplanowane na około pół godziny. Ostatecznie gadaliśmy prawie trzy godziny o piłce nożnej, jego doświadczeniach, poglądach na grę i wielu innych rzeczach. Przynajmniej z naszej strony naprawdę podobało nam się to spotkanie. Niewiele brakowało, żeby ten kontrakt podpisać. Ale co szczególnie interesujące, ta osoba później stała się znanym, odnoszącym sukcesy i szanowanym trenerem. Michael Essien na koniec kariery trafił do ligi azerskiej – do klubu Sabail FK. Tu w sparingu z… Koroną Kielce. A jaki jest trener Dambrauskas? Pewnie wiesz, że po waszym awansie do Ligi Mistrzów znowu viralem rozeszła się jego historia o udziale w litewskiej wersji „Milionerów”. Tę historię o „Milionerach” znaliśmy długo zanim stała się viralem. Nasze drogi skrzyżowały się zresztą na długo zanim został trenerem Sabahu. Pierwszy raz próbowaliśmy ściągnąć go do klubu jakieś dwa i pół, może trzy lata temu. Od tamtej pory nasz prezes, Ramin Hasanov, utrzymywał z nim bardzo bliską relację. I nie chodziło wcale o negocjacje czy ewentualny kontrakt. Chodziło po prostu o piłkę. Ramin i Valdas oddychają futbolem. Mogliby gadać całymi dniami, o meczach, pomysłach taktycznych, trendach w trenerskim fachu, podcastach i o wszystkim, co dzieje się we współczesnej grze. 𝐎𝐅𝐅𝐈𝐂𝐈𝐀𝐋 | For the FIRST time in history, Sabah FC have won a match in the UEFA Champions League proper! Sabah’s manager Valdas Dambrauskas participated in the 'Who Wants to Be a Millionaire’ TV show back in 2000. The money he won from the contest was used to attend football coaching courses in England. In 2007, he joined 9th tier English team Kingsbury London Tigers and led the club to some of the best results in their history. It was his first ever managerial job. Following that, he coached several teams, mainly in the Baltic region. Now, Valdas Dambrauskas has taken Sabah to the UEFA Champions League league phase for the first time in history. Now, he has won Sabah FK’s first ever league phase match. It’s truly remarkable. — EuroFoot (@eurofootcom) October 13, 2026 Nieładnie oceniać ludzi po wyglądzie, ale nie oszukujmy się. Patrzę na trenera Dambrauskasa i mam przed oczami człowieka, który jak w szkole dostał niższą ocenę niż 5, to był załamany. Masz rację, bo Valdas to intelektualista. To niesamowicie oczytany i wszechstronny człowiek o bardzo szerokich zainteresowaniach. Świetnie gra w szachy, ma ogromną wiedzę o różnych dyscyplinach sportu i ich historii, a do tego interesuje się mnóstwem rzeczy spoza piłki. Przynajmniej zawsze, gdy rozmawialiśmy o innych sportach, imponowała mi głębia jego wiedzy. Widać jego błysk w najbardziej prozaicznych sytuacjach. Potrafi słuchać, podtrzymać rozmowę i zawsze ma coś ciekawego do powiedzenia. Po prostu bardzo przyjemnie się z nim przebywa. Czasami mnie ludzie pytają tutaj w Azerbejdżanie, co sądzę o tej taktyce, czy o tamtej. Popatrz sobie na wyniki. Wiesz o co chodzi? Trenerów teoretyków może być cała masa, ale trzeba być inteligentnym gościem, żeby to rozrysować i przekazać. Dla mnie jednak równie ważne jest coś innego. Za wszystkimi jego zawodowymi cechami, wiedzą i osiągnięciami stoi po prostu wspaniały człowiek. Valdas jest pozytywny, otwarty, inteligentny i naprawdę przyjemny w kontakcie. I wierz mi, że dla mnie to jest równie istotne jak jego umiejętności trenerskie. Pracujemy ze sobą codziennie. Musimy się lubić nawzajem, a nie tylko znosić. One of our favourite stories in the Champions League this season… Azerbaijan’s Sabah FC qualified for the competition for the first time in its history this week and their head coach Valdas Dambrauskas has a fascinating back story. In 2000, he appeared on the TV show „Who Wants to Be a Millionaire?” and used his winnings to travel to England and undertake several football coaching courses. Eventually gaining experience at clubs like Man United, Fulham, and Brentford. Fast forward 26 years and these are the clubs he will be taking on in Europe’s most prestigious cup competition — Football on TNT Sports (@footballontnt) August 28, 2026 Odjazd za pieniądze z Ligi Mistrzów to mit. Każdego prędzej czy później dopada marazm. Karabach był w fazie pucharowej Ligi Mistrzów i jednocześnie przegrał z wami mistrzostwo Azerbejdżanu. Trudno jednak lekceważyć fakt, że dostaniecie od UEFA kilkadziesiąt milionów euro. Planujecie inwestycje czy te pieniądze zwyczajnie pochłonie bieżąca działalność? Nie zmienimy naszej filozofii tylko dlatego, że mamy teraz do dyspozycji więcej pieniędzy. Nie zamierzamy dramatycznie zwiększać budżetu, uruchamiać drogiej kampanii transferowej ani sprowadzać wysoko wycenianych zawodników tylko dlatego, że nas na to stać. Jedną z naszych pierwszych decyzji było utworzenie Sabah Endowment – funduszu poświęconego długoterminowemu rozwojowi naszej akademii. Fundusz powstał dzięki wsparciu finansowemu prezydenta Azerbejdżanu Ilhama Aliyeva, po naszej kwalifikacji do fazy ligowej Ligi Mistrzów. Sabah również przeznaczył część uzyskanych przychodów, dzięki czemu kapitał początkowy funduszu wyniósł około 5 milionów euro. Czyli jednoznacznie idziecie w inwestycję. Tak, idea jest dość prosta. Chcemy te pieniądze zatrzymać i zainwestować tak, żeby regularnie przynosiły zysk – na przykład na lokatach albo w obligacjach. Jeszcze dopinamy szczegóły, jak dokładnie to będzie działać, ale fundusz już powstał. Najważniejsze jest to, że zarobione w ten sposób pieniądze pójdą na akademię: lepsze warunki dla młodych, infrastrukturę i szkolenie. Chcemy też z czasem dorzucać do funduszu więcej środków i szukać kolejnych partnerów. Chodzi o to, żeby akademia nie była tak mocno uzależniona od tego, ile w danym roku ma do dyspozycji pierwsza drużyna. Żeby mogła normalnie się rozwijać niezależnie od wyników sportowych. To dla nas naprawdę ważne. Gra w Lidze Mistrzów to super osiągnięcie, ale dobry system szkolenia młodzieży musi działać przez lata, nie tylko przez jeden sezon. Dodatkowe pieniądze dają nam oczywiście większe możliwości, żeby wzmocnić pierwszą drużynę. Ale zrobimy to tylko tam, gdzie naprawdę będzie potrzeba i gdzie widzimy realną szansę na podniesienie jakości kadry. Nie chcemy po prostu wydać tego, co zarobiliśmy. Chcemy, żeby te pieniądze pracowały na przyszłość klubu. I nic z tego nie zmienia naszych ambicji sportowych. Wręcz przeciwnie – żeby klub dalej rósł, musimy regularnie grać w pucharach i walczyć o czołowe miejsca w lidze. Chcemy, żeby europejski futbol nie był czymś wyjątkowym, tylko normalną częścią życia Sabahu. To jeden z naszych głównych celów. Między mistrzem Azerbejdżanu a mistrzem Polski istnieje pewne połączenie. Gdyby Lech Poznań szokująco nie odpadł w rewanżu z Aarhus, w trzeciej rundzie grałby z Sabahem. Wy w rewanżu zmiażdżyliście Aarhus, tymczasem wylosowanie Sabahu kilka dni wcześniej zostało w Polsce przyjęte bardzo pozytywnie. Uznawano Lecha za faworyta tego ewentualnego starcia. Co byś dziś powiedział tym, którzy was lekceważyli? Powiedziałbym im: proszę, dalej nas nie doceniajcie! Naprawdę nam to nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie – myślę, że może nam to nawet pomóc. Jak ktoś cię nie docenia, to często nie jest do końca przygotowany na to, co naprawdę potrafisz na boisku. Dlatego w sumie wolałbym, żeby dalej nas tak traktowali. A my będziemy robić swoje i dalej zaskakiwać kibiców pozytywnie, a rywali trochę mniej przyjemnie. Rozmawiał: KAMIL ROGÓLSKI ZOBACZ RÓWNIEŻ Fenomen klubu Puchacza. Skąd się wziął Sabah FK? Mało polski mecz Sabah – Slavia, ale Puchacz i spółka przeszli do historii Polskie wątki w Sabah Baku. Obrona niemal wyjęta z Ekstraklasy! Artykuł Prezydent Sabah FK dla Weszło: Wielu ludzi uważało, że to wynalazek na chwilę pochodzi z serwisu weszlo.com. Artykuł Prezydent Sabah FK dla Weszło: Wielu ludzi uważało, że to wynalazek na chwilę pochodzi z serwisu weszlo.com.."