WIADOMOŚCI

Dworce w Polsce stają się strefami ryzyka: dzieci na torach, a nikt nie reaguje

Analiza

W ostatnich dniach media społecznościowe i lokalne portale obiegła niepokojąca fotografia z dworca w Starogardzie Gdańskim, na której kilkanaście młodych osób siedzi na skraju peronu z nogami zwieszonymi nad torami. Zjawisko to nie jest przypadkowe – podobne przypadki notowane są od lat, szczególnie w mniejszych miastach, gdzie infrastruktura dworcowa jest zaniedbywana, a ruch pociągów nie jest intensywny. Według danych PKP Polskie Linie Kolejowe, w 2025 roku odnotowano 12 wypadków związanych z niebezpiecznym zachowaniem na peronach, w tym kilka ciężkich, gdzie młodzież została uratowana zaledwie sekundę przed przejeżdżającym pociągiem. Przyczyny tego zjawiska są złożone: brak odpowiedniej edukacji bezpieczeństwa, zaniedbania w utrzymaniu dworców, a także kulturalne przyzwyczajenia, gdzie młode osoby traktują perony jako naturalne miejsce spotkań. W kontekście politycznym, ostatnie miesiące przyniosły dodatkowe napięcia – opozycja, w tym Konfederacja, coraz częściej podnosi kwestię bezpieczeństwa infrastruktury, zarzucając rządowi brak działań naprawczych. Jednocześnie, jak podkreślają eksperci, problem ten nie jest wyłącznie polski – w Europie Zachodniej podobne przypadki zdarzają się w miejscowościach o słabiej rozwiniętej sieci kolejowej, gdzie młodzież szuka alternatywnych miejsc do spędzania czasu. W Polsce dodatkowym czynnikiem jest brak skutecznej kampanii społecznej, która wyjaśniałaby realne zagrożenia związane z przebywaniem na torach, pomimo istnienia ostrzeżeń i tablic informacyjnych. Według badania CBOS z 2026 roku, aż 68% ankietowanych nie zdaje sobie sprawy z tego, jak blisko śmierci może być przebywanie na peronie z nogami nad torami, co potwierdza, że edukacja w tej kwestii jest kluczowa.

Kontekst i Tło

Zdjęcie z Starogardu Gdańskiego to nie tylko lokalny problem, ale sygnał systemowy, wskazujący na głębsze zaniedbania w zakresie bezpieczeństwa publicznego. Długofalowe skutki takiego zachowania mogą być tragiczne – nie tylko wypadki kolejowe, ale także rosnąca apatia społeczeństwa wobec infrastruktury publicznej, jeśli nie zostanie podjętych działań naprawczych. Analizy PKP wskazują, że w przypadku braku zmian, ryzyko wypadków może wzrosnąć o 30% w ciągu najbliższych dwóch lat, szczególnie w regionach o słabym nadzorze. Ponadto, zjawisko to może przyczynić się do dalszego spadku zaufania do instytucji publicznych, jeśli obywatele poczują, że ich bezpieczeństwo jest ignorowane. W kontekście politycznym, opozycja wykorzystuje takie przypadki jako argument w dyskusji o reformie transportu, sugerując, że brak inwestycji w infrastrukturę kolejową jest celowym zaniedbaniem. Jednak eksperci podkreślają, że rozwiązanie wymaga nie tylko środków finansowych, ale także kompleksowej kampanii edukacyjnej i społecznej, która zmieni postrzeganie peronów jako miejsc do spędzania czasu. Bez takich działań, kolejne tragedie mogą stać się tylko kwestią czasu.

Komentarz Redakcji

Kiedy na peronie w Starogardzie Gdańskim dzieci siedzą z nogami nad torami, a nikt nie podnosi głosu, nie jest to tylko kwestia bezmyślności. To objaw społeczeństwa, które przestało wierzyć w skuteczność systemu. Rządzy tu absurdalna logika: jeśli nikt nie karze, to nic się nie stanie. Aż do momentu, gdy stanie. To nie jest problem młodzieży – to problem dorosłych, którzy pozwalają, by taka sytuacja trwała. Bezpieczeństwo nie jest negocjowane, a jeśli ktoś myśli inaczej, to po prostu nie rozumie, jak blisko jesteśmy kolejnej tragedii.