ŚWIAT

Sejong rośnie: Korea Południowa przenosi ministerstwa z Seulu

Analiza

Sejong, specjalne miasto autonomiczne położone 110 km na południe od Seulu, zostało założone w 2007 roku jako alternatywna stolica administracyjna, aby odciążyć przeludniony obszar stołeczny. Od 2012 roku, kiedy to przeniosła się tam kancelaria premiera, do Sejong przeszło już 44 organizacje rządowe, w tym liczne resorty i agencje. W 2026 roku rząd ogłosił drugą fazę relokacji, w której od przyszłego roku 27 instytucji, m.in. Komisja Usług Finansowych i organy nadzoru mediów, zostaną przeniesione do wynajmowanych budynków w Sejong. Do 2031 roku planowane jest wybudowanie siedzib dla 17 kluczowych resortów, w tym organów ścigania, prokuratury, MSZ oraz resortów obrony i zjednoczenia. Prezydenckie biuro ma otworzyć się w Sejong w 2029 roku, a nowa siedziba Zgromadzenia Narodowego ma powstać w 2033 roku. Koszt budowy nowych kompleksów rządowych szacuje się na 3,1 bln wonów (około 2,3 mld dolarów). Nie wszystkie podmioty zostaną przeniesione – ministerstwo oceanów i rybołówstwa już funkcjonuje w portowym Pusan, a w Seulu pozostaną muzea, biblioteki i Szpital Policyjny, które świadczą bezpośrednie usługi mieszkańcom.

Kontekst i Tło

Przeniesienie głównych ministerstw do Sejong ma złagodzić presję na infrastrukturę i ceny nieruchomości w Seulu, jednocześnie stymulując rozwój gospodarczego regionu centralnego Korei Południowej. Inwestycje w nowoczesne kompleksy administracyjne przyciągną firmy usługowe i technologiczne, co może zwiększyć lokalne PKB i stworzyć tysiące nowych miejsc pracy. Decentralizacja władzy może także wzmocnić równowagę polityczną, ograniczając monopolizację decyzji w stolicy. Jednak koszt 3,1 bln wonów budzi pytania o efektywność wydatków publicznych w kontekście rosnących potrzeb socjalnych. Długoterminowo, sukces Sejong zależy od zdolności przyciągnięcia talentów oraz integracji nowych instytucji z istniejącą infrastrukturą transportową i cyfrową kraju.

Komentarz Redakcji

InfoHub podkreśla, że Sejong to nie tylko symboliczny projekt, lecz realna inwestycja w równomierny rozwój kraju – choć kosztowna, może przełamać stagnację jednoczęściowej metropolii.