BIZNES

NBP w zawieszeniu: Dlaczego stopy procentowe nie zmieniają się, a rynek drży na myśl o podwyżkach

Analiza

Wrzesień 2026 przyniósł kolejne utrzymanie stóp procentowych przez Radę Polityki Pieniężnej na poziomie referencyjnym 3,75%, co stało się oczekiwanym, choć nie bez kontrowersji. Decyzja ta jest efektem skomplikowanej gry między inflacją, osłabieniem złotego i polityką fiskalną, która w ostatnich miesiącach stała się coraz bardziej ekspansywna. W ciągu ostatnich 14 miesięcy NBP obniżył stopy o łącznie 200 punktów bazowych, co stanowi najbardziej agresywne luzowanie polityki monetarnej od dekad. Jednakże, pomimo spadku cen ropy naftowej na początku lata, sytuacja zmieniła się dramatycznie – wzrost cen paliw i energii, połączony z osłabieniem kursu złotego, zmusił część członków Rady do zmiany retoryki. W lipcu przewodniczący RPP Adam Glapiński jeszcze zapowiadał dalsze obniżki, jednak w sierpniu członkowie, jak Ludwik Kotecki czy Marcin Zarzecki, zaczęli ostrzegać przed pochopnymi decyzjami. Tło sytuacyjne dodatkowo komplikuje projekt przyszłorocznego budżetu państwa, który kontynuuje politykę fiskalną o skrajnie ekspansywnym charakterze, co może dodatkowo podgrzewać inflację. Warto zauważyć, że obecne stopy są już na poziomie średnio ekspansywnym, co oznacza, że polityka monetarna nie jest ani restrykcyjna, ani zbyt łagodna – jest w stanie równowagi, który jednak może szybko się rozbić pod wpływem zewnętrznych szoków.

Kontekst i Tło

Decyzja NBP o utrzymaniu stóp procentowych na obecnym poziomie w warunkach rosnących cen energii i osłabienia złotego może mieć daleko idące konsekwencje dla gospodarki. Po pierwsze, rynek finansowy reaguje z niepokojem, gdyż wielu inwestorów i analityków przewiduje, że kolejne obniżki są mało prawdopodobne, a wręcz możliwe są podwyżki, co zwiększy koszt kredytów dla gospodarstw domowych i przedsiębiorstw. Po drugie, osłabienie złotego może dodatkowo podgrzać inflację poprzez droższe importy, co zmusza RPP do delikatnej gry na dwa fronty – utrzymania stabilności cenowej przy jednoczesnym wspieraniu wzrostu gospodarczego. Trzecim aspektem jest polityka fiskalna, która w połączeniu z polityką monetarną może prowadzić do efektu domina, jeśli nie zostanie odpowiednio skoordynowana. Długoterminowo, sytuacja ta może wpłynąć na decyzje inwestycyjne przedsiębiorstw oraz na konsumpcję gospodarstw domowych, które będą musiały liczyć się z potencjalnym wzrostem kosztów finansowania.

Komentarz Redakcji

Rada Polityki Pieniężnej gra w szachy na polu minowym. Z jednej strony obniżki stóp już nie są opcją, z drugiej – podwyżki mogą zabić gospodarkę w momencie, gdy inflacja zaczyna znów narastać. To klasyczny przypadek, kiedy centralny bank jest między młotem a kowadłem, a jego decyzje stają się coraz bardziej przewidywalne, ale jednocześnie ryzykowne. Czy Glapiński i jego zespół mają wystarczająco dużo danych, aby nie popełnić błędu? Wątpliwe.