WIADOMOŚCI

Złocieniec: Egzekucja rysi w lesie – jak kłusownictwo i milczenie zabijają ekosystem

Analiza

W lipcu 2026 roku, na terenie Leśnictwa Dołgie pod Złocieńcem, doszło do jednego z najokrutniejszych aktów kłusownictwa w ostatnich latach. Według danych Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska oraz Zachodniopomorskiego Towarzystwa Przyrodniczego, zastrzelona rysica nie była przypadkowym ofiarą – w jej ciele znaleziono pocisk z broni myśliwskiej, a sekcja zwłok ujawniła, że zwierzę było w ciąży i karmiło trzy malutkie rysie. Badania genetyczne potwierdziły, że drapieżnik ten należał do lokalnego stada, którego populacja w Polsce liczy zaledwie kilkaset osobników. Kłusownictwo na rysie jest nielegalne od 2015 roku, jednak proceder nadal kwitnie, wspierany przez sieci łowieckie, które często bagatelizują zagrożenia dla ekosystemu. W tym przypadku sprawca próbował ukryć ślady zbrodni, wyrzucając zwłoki do rzeki Kokna, co jednak nie zmyło śladów – w tym roku prokuratura podjęła śledztwo w sprawie egzekucji, a leśnicy i przyrodnicy alarmują, że podobne przypadki zdarzają się regularnie, szczególnie w sezonach łowieckich. Problem pogłębia fakt, że rysie są gatunkiem kluczowym dla równowagi leśnej – ich wyginięcie prowadzi do nadmiernego rozrodu jeleni, co z kolei niszczy młode drzewa i zmienia strukturę lasu. W ostatnich miesiącach media ujawniły również przypadki korupcji w środowisku łowieckim, gdzie lokalne koła łowieckie pomagają kłusownikom unikać odpowiedzialności. W Złocieńcu sprawa nabrała szczególnego wymiaru, gdyż zwłoki rysicy znaleziono na granicy dwóch dzierżaw łowieckich – Jeleń i Cyranka, co wskazuje na możliwą współudział w procederze. Według ekspertów, brak skutecznej kontroli i milczenie społeczne sprawiają, że ekosystemy leśne stają się poligonem dla bezkarności.

Kontekst i Tło

Zastrzelenie rysicy pod Złocieńcem to nie tylko tragedia dla lokalnej populacji drapieżników, ale także sygnał alarmowy dla całego polskiego ekosystemu. Trzy maleńkie rysie, które zmarły z głodu po śmierci matki, symbolizują głębokie zniekształcenie równowagi przyrodniczej – gdy kluczowe gatunki giną, całe środowisko ulega degradacji. Według danych RDOŚ, w 2026 roku odnotowano już trzy podobne przypadki kłusownictwa na rysie w województwie zachodniopomorskim, co świadczy o systematycznym charakterze problemu. Sprawa ta wzbudza również obawy społeczne – badania przeprowadzone przez Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Przyrody pokazują, że 68% Polaków popiera surowsze kary za kłusownictwo, jednak brak koordynacji między organami ścigania a organizacjami ekologicznymi utrudnia skuteczne działanie. Ponadto, proceder kłusowniczy generuje czarny rynek trofeów myśliwskich, szacowany na ponad 50 milionów złotych rocznie, co dodatkowo finansuje organizowane przestępstwa. W dłuższej perspektywie, jeśli trend ten nie zostanie zatrzymany, Polska może stracić jedne z ostatnich naturalnych populacji rysia, co będzie miało katastrofalne skutki dla bioróżnorodności. Sprawa z Złocieńca staje się więc testem dla systemu ochrony przyrody – czy państwo jest w stanie przerwać spiralę bezkarności, czy ekosystemy pozostaną poligonem dla interesów łowieckich?

Komentarz Redakcji

Kiedy system ochrony przyrody pozwala na egzekucje rysi i zacieranie śladów w rzekach, nie chodzi już o kłusownictwo – chodzi o zorganizowaną destrukcję ekosystemu. Trójka martwych rysi to nie tylko tragedia, ale dowód, że państwo i społeczność milczą w obliczu systematycznego mordowania chronionych gatunków. Czy następnym krokiem będzie wyginięcie rysia w Polsce, a za nim – lawina efektów dla lasów? Odpowiedzialność za to leży nie tylko przy broń w ręku kłusownika, ale przy biurkach tych, którzy zamykają oczy.