Ballon d'Or wszech czasów 2026: Kto naprawdę zasłużył na tytuł króla futbolu?

"Cristiano, Messi, Platini, Cruyff… Kto zasłużył na Złotą Piłkę wszech czasów?. „France Football” postanowiło uatrakcyjnić kolejną odsłonę Złotej Piłki dodatkowym plebiscytem. W specjalnej ankiecie kibice mogą (zaznaczmy, że za niewielką opłatą) oddać głos na piłkarza, który – ich zdaniem – zasłużył na „Złotą Piłkę wszech czasów”. Zanim jednak poznamy ostateczny werdykt fanów, zastanówmy się: komu tak naprawdę należy się BOAT, czyli: Ballon d’Or Of All Time? Organizatorzy zawęzili wybór wyłącznie do grupy piłkarzy, którzy zostali nagrodzeni Złotą Piłką co najmniej dwukrotnie. Złota piłka wszech czasów. Kto może ją otrzymać? Oto lista kandydatów: Lionel Messi (2009, 2010, 2011, 2012, 2015, 2019, 2021, 2023) Cristiano Ronaldo (2008, 2013, 2014, 2016, 2017) Michel Platini (1983, 1984, 1985) Johan Cruyff (1971, 1973, 1974) Marco van Basten (1988, 1989, 1992) Franz Beckenbauer (1972, 1976) Ronaldo (1997, 2002) Alfredo Di Stefano (1957, 1959) Kevin Keegan (1978, 1979) Karl-Heinz Rummenigge (1980, 1981) Na liście mamy zatem aż 32 Złote Piłki, ale tylko dziesięciu laureatów. W tym dwóch gigantów współczesnego futbolu, choć schodzących już pomału z wielkiej sceny, czyli rzecz jasna Lionela Messiego oraz Cristiano Ronaldo. Jedną gwiazdę przełomu wieków: Ronaldo. No a reszta to już piłkarze, którzy zachwycali kibiców przed wieloma dekadami. Dlatego wypada przypomnieć, że Złota Piłka aż do 2021 roku była nagrodą przyznawaną za dokonania na przestrzeni kalendarzowego roku, a nie piłkarskiego sezonu. Co jeszcze ważniejsze, dopiero od 1995 roku do zabawy dołączono zawodników spoza Starego Kontynentu. Wcześniej Złota Piłka była równoznaczna z mianem Europejskiego Piłkarza Roku. Co oznacza, że nie zawsze otrzymywał ją piłkarz uznawany powszechnie za najlepszego na świecie. Błyszczący na mundialach Pele na przykład nie ma ani jednej nagrody, Maradona także. Wielokrotnie zmieniano też formułę głosowania. Przez długie lata o przyznaniu Złotej Piłki decydowało relatywnie wąskie grono dziennikarzy. Jednak liczba osób uprawnionych do głosowania stale rosła, a szczególnie szalony był pod tym względem okres od 2010 do 2015 roku, gdy „France Football” połączyło siły z FIFA. Warto o tym pamiętać, ponieważ wszystkie te zmiany wydatnie wpłynęły na to, jak dziś układa się lista zdobywców Złotej Piłki. A teraz: do sedna. Komu należy się Złota Piłka wszech czasów? Oto nasze TOP 10. Żeby było trochę ciekawiej, przy tworzeniu zestawienia braliśmy pod uwagę tylko po jednym sezonie danego zawodnika. W przeciwnym wypadku lista zostałaby absolutnie zdominowana przez dwóch dżentelmenów. Doskonale wiecie, kogo mamy na myśli. TOP 10 Złotych Piłek w historii 10. Kevin Keegan (1979) Zmarły niedawno Anglik to – przy całym respekcie dla jego dokonań – najmniej imponujący zawodnik w całym zestawieniu. Był wprawdzie postacią uwielbianą i kultową, również ze względu na swój pozaboiskowy wizerunek, a zwłaszcza styl ubioru i bardzo charakterystyczną, bujną fryzurę, ale czy kiedykolwiek tak naprawdę przysługiwał mu status najlepszego zawodnika globu czy nawet Europy? W 1977 roku sięgnął z Liverpoolem po Puchar Europy i mistrzostwo Anglii, jednak akurat wtedy plebiscytu „France Football” nie wygrał. W głosowaniu minimalnie pokonał go bowiem Allan Simonsen z Borussii Mönchengladbach. No a Złota Piłka z 1978 roku brzmi z dzisiejszej perspektywy niezbyt poważnie. Keegan ją odebrał, choć – już w barwach Hamburgera SV – nie był nawet mistrzem Niemiec, a reprezentacji Anglii… w ogóle zabrakło na mistrzostwach świata w Argentynie. Dużo bardziej udana była w jego wykonaniu kolejna kampania, kiedy to poprawił skuteczność i powiódł HSV do triumfu w Bundeslidze. No ale gdzie mu tam do Złotej Piłki wszech czasów. Zresztą sam Keegan twierdził, iż wycisnął ze swej kariery 120%. – Byłem kundlem, który dostał się na wystawę psów rasowych. Uważam, że to duże osiągnięcie. 9. Marco van Basten (1989) W latach 80. i na początku kolejnej dekady Marco van Basten uchodził za ideał napastnika. Zaowocowało to aż trzema Złotymi Piłkami, a przecież Holender po przenosinach do Milanu nie miał wcale łatwego życia w plebiscycie „France Football”. W głosowaniach musiał się bowiem dzielić popularnością z… klubowymi kolegami. W 1988 i 1989 roku gracze Rossonerich (van Basten, Gullit, Rijkaard oraz Baresi) zdominowali podium Złotej Piłki. Mimo wszystko głosujący w ostatecznym rozrachunku uznawali, że mediolańską gwiazdą numer jeden jest van Basten. W naszym rankingu wyróżniamy go za rok 1989. Może się to wydawać dziwne, skoro reprezentacja Holandii zatriumfowała na Euro 1988, a „Łabędź z Utrechtu” strzelił gola w finale turnieju, ale trzeba brać poprawkę na fakt, że duża część rundy wiosennej sezonu 1987/88 przepadła van Bastenowi z powodu kontuzji. W kolejnym Holender powiódł zaś Milan do sukcesu w Pucharze Europy – został królem strzelców rozgrywek, a dwa z dziesięciu trafień zapisał na swoim koncie w finale. Choć wypada z kronikarskiego obowiązku nadmienić, że najlepszym strzelcem Serie A w 1989 roku został Aldo Serena z Interu Mediolan. 8. Karl-Heinz Rummenigge (1980) We wspomnianym 1979 roku za plecami Keegana w walce o Złotą Piłkę uplasował się Karl-Heinz Rummenigge. Dwa kolejne lata należały już jednak do Niemca i trzeba podkreślić, że w głosowaniach nikt nie deptał mu po piętach. Dziennikarze nie mieli wątpliwości, że to właśnie „Kalle” jest najlepszym graczem na Starym Kontynencie. My wyróżniamy legendę Bayernu Monachium w pierwszej kolejności za wybitny rok 1980. Rummenigge strzelał wtedy jak na zawołanie w barwach ekipy z Bawarii, gdzie doskonale mu się współpracowało z Paulem Breitnerem. Panowie tak dobrze rozumieli się na murawie, że dziennikarze zaczęli nazywać bawarski zespół FC Breitnigge. Dodatkowo Rummenigge wywalczył też mistrzostwo Europy z reprezentacją Niemiec Zachodnich, choć akurat na turnieju za często do siatki nie trafiał. No ale nie był on przecież klasyczną dziewiątką: w kadrze grał wtedy często za plecami Horsta Hrubescha i Klausa Allofsa. Gdyby to zestawienie tworzył sam zainteresowany, prawdopodobnie wyróżniłby samego siebie raczej za drugą ze Złotych Piłek. – Miałem wtedy poczucie, że jestem jeszcze lepszy niż rok wcześniej. A przecież to w 1980 roku Bayern zdobył mistrzostwo Niemiec po raz pierwszy od sześciu lat, ja zostałem królem strzelców, a z reprezentacją wygrałem Euro – wspomina Rummenigge na łamach „Abendzeitung München”. 7. Franz Beckenbauer (1972) Zastanawialiśmy się, jak potraktować Franza Beckenbauera. W głosowaniu Super Ballon d’Or, o którym za parę chwil opowiemy, legenda reprezentacji Niemiec ustępowała Di Stefano, Cruyffowi czy Platiniemu, no a wtedy – w 1989 roku – decydowali przecież ludzie znacznie lepiej od nas pamiętający wszystkich tych gigantów z boiska. Z drugiej jednak strony, wraz z upływem czasu na różne osiągnięcia można spojrzeć z innej perspektywy. No i fakty są takie, że mamy rok 2026, „France Football” przyznaje Złotą Piłkę od siedmiu dekad i jak dotąd nagrodę zgarnęło tylko trzech obrońców. W tym zaledwie jeden – dwukrotnie. Właśnie „Cesarz”. Cholera, to musi robić wrażenie. Na niekorzyść Beckenbauera działa jednak fakt, że żadnej ze Złotych Piłek nie zdobył – by tak rzec – z przytupem. W 1972 roku dziennikarze mocno się wahali, który z reprezentantów RFN najmocniej zapracował na docenienie po sukcesie tej kadry w mistrzostwach Europy. Padło na Franza, lecz Gerd Müller i Gunter Netzer także otrzymali sporo głosów. Właściwie to więcej od Beckenbauera, jednak „Cesarz” najczęściej był umieszczany na pierwszym miejscu i to przeważyło na jego korzyść. Natomiast rok 1976 roku nie był dla niemieckiego defensora aż tak znowu udany. Owszem, jego Bayern Monachium trzeci raz z rzędu wywalczył Puchar Europy, ale w Bundeslidze bawarska drużyna nie zatriumfowała, a Euro 1976 zakończyło się niespodziewaną porażką reprezentacji Niemiec Zachodnich w finale. Dlatego też, mimo wszystko, wyżej nie jesteśmy w stanie Beckenbauera pchnąć. 6. Johan Cruyff (1971) Fenomenalna kariera Johana Cruyffa odruchowo kojarzona jest przede wszystkim z rokiem 1974 i jego kapitalną postawą na mundialu w Niemczech. Ten turniej holenderski as zakończył jednak jako nieoczekiwanie pokonany finalista. Owszem, nagrodzono go potem Złotą Piłkę, ale w pewnej mierze dlatego, że wśród zwycięskich gospodarzy głosy rozłożyły się na Franza Beckenbauera, Paula Breitnera i Gerda Müllera. Tymczasem Cruyff dzielił się chwałą i popularnością tylko z jednym rodakiem, Johanem Neeskensem, co ostatecznie pozwoliło mu utrzymać niewielką przewagę w plebiscycie nad niemieckim „Cesarzem”. Dużo pewniejszy triumf Cruyffa w rywalizacji o Złotą Piłkę przypadł natomiast na rok 1971. Wtedy gwiazdor Ajaksu naprawdę nie miał sobie równych w Europie, podobnie zresztą jak jego drużyna, która w czerwcu na Wembley sięgnęła pod wodzą Rinusa Michelsa po Puchar Europy. Cruyff, ze Złotą Piłką w dłoniach, stał się symbolem filozofii totaalvoetbal. W istocie: był piłkarzem totalnym. 5. Alfredo Di Stefano (1957) Tutaj mamy ciekawy przypadek: Argentyńczyka, który zdążył przyjąć hiszpańskie obywatelstwo dostatecznie prędko, by od początku liczyć się w walce o tytuł Europejskiego Piłkarza Roku. Tak naprawdę Di Stefano powinien był zresztą wygrać już premierową odsłonę plebiscytu „France Football”, tę z 1956 roku. Wtedy jednak Złotą Piłkę sprzątnął mu sprzed nosa wiekowy Stanley Matthews, którego doceniono trochę z sentymentu. Tymczasem „Saeta Rubia” na swoją nagrodę musiał poczekać jeszcze rok. W głosowaniu zdemolował konkurencję i nie ma w tym nic dziwnego. Był niewątpliwie największą gwiazdą europejskich boisk. Real Madryt obronił w 1957 roku Puchar Europy – Di Stefano został czołowym strzelcem rozgrywek i zdobył bramkę w finale. Królewscy sięgnęli także po krajowy tytuł. Di Stefano strzelił w lidze 31 goli w 30 spotkaniach. No naprawdę nie było opcji, by Złotą Piłkę odebrał wówczas ktoś inny. Zresztą dwa lata później nagroda „France Football” również wpadła na jego konto w bardzo przekonujący sposób. Zagadką pozostaje natomiast brak nominacji dla Di Stefano w 1958 roku (Złotą Piłkę zdobył wtedy jego klubowy kolega – Raymond Kopa). Większość źródeł tłumaczy to nieobecnością Argentyńczyka z hiszpańskim paszportem na mistrzostwach świata (ostatecznie Di Stefano nigdy nie zagrał na mundialu), lecz z niektórych przekazów wynika, że „France Football” początkowo hołdowało zasadzie, iż Złotej Piłki nie można zdobyć dwa razy z rzędu. Choć to raczej nieprawda, ponieważ wspomniany Kopa w 1959 roku nominację dostał. Warto też zaznaczyć, że w 1989 roku legenda Realu Madryt otrzymała także Super Ballon d’Or. Specjalne, jednorazowe wyróżnienie, w sumie trochę podobne do Ballon d’Or Of All Time. W głosowaniu czytelników „France Football” wygrał wprawdzie Michel Platini (drugi był Johan Cruyff, trzeci Franz Beckenbauer), ale dziennikarskie jury oraz panel złożony z dawnych laureatów Złotej Piłki przesądził o wyróżnieniu Di Stefano. Patrząc od lewej – Kopa, Puskas i Di Stefano 4. Ronaldo (1997) Kontrowersyjnie? Być może, ale posłuchajcie. Jeśli chodzi o trofea, rok 1997 nie był dla Ronaldo szczególnie okazały. Owszem, sięgnął on w barwach Barcelony po Puchar Króla i Puchar Zdobywców Pucharów, no ale nie były to przecież najważniejsze rozgrywki europejskiego futbolu. Blaugrana nie zatriumfowała jednak w La Lidze i jej kibice w dużej mierze obwinili za to właśnie Brazylijczyka. Jego grymasy, jego naciski na podwyżkę lub transfer, jego nieobecność w zespole na finiszu ligowych zmagań. Dość powiedzieć, że piłkarzem sezonu 1996/97 w klubie z Camp Nou został… Luis Enrique. Z czystej złośliwości względem Ronaldo, który i tak miał to w nosie, ponieważ przenosił się już do Interu Mediolan. Wszystko to schodzi jednak na dalszy plan, kiedy po prostu przypomnimy sobie, jak Ronaldo wtedy grał. A nieprzypadkowo nazywano go wówczas „piłkarzem z PlayStation”. Był fenomenem, gwiazdą nowej generacji, piłkarzem przyszłości. I demonstrował to zarówno w Barcelonie, jak i potem w Mediolanie. To była bez wątpienia najlepsza wersja Ronaldo. Przebijająca tę z mistrzostw świata w 2002 roku. Widać to zresztą po wynikach głosowania w plebiscycie „France Football”. Spośród 51 dziennikarzy, aż 38 umieściło go na pierwszym miejscu. Żaden inny zawodnik nie otrzymał więcej niż dwóch najwyżej notowanych głosów. Nikt nie miał po prostu podjazdu do Il Fenomeno.   3. Michel Platini (1984) Nie nazywajcie się miłośnikami futbolu, jeżeli rok 1984 w pierwszej kolejności kojarzy wam się z powieścią George’a Orwella. 1984 rok to przede wszystkim Michel Platini. I jego dokonania, które do dziś imponują jak jasna cholera. Francuski pomocnik został wówczas: triumfatorem Pucharu Zdobywców Pucharów mistrzem Włoch i królem strzelców Serie A mistrzem Europy i królem strzelców Euro 1984 z dziewięcioma (!!!) golami w pięciu meczach, w tym dwoma perfekcyjnymi hat-trickami (prawa noga, lewa noga, główka) Jeszcze raz podkreślmy: nie rozmawiamy tu o napastniku. Na dodatek Francuz notował całkiem sporo asyst. Owszem, był specjalistą od uderzeń ze stojącej piłki, spora część jego dorobku pochodziła właśnie ze stałych fragmentów gry. Ale co to zmienia? Wyspecjalizował się w tym elemencie i nikt na Starym Kontynencie nie potrafił go wówczas zatrzymać. Oczywiście w plebiscycie Złotej Piłki także nie miał sobie równych. Wtedy w głosowaniu wzięło udział 26 dziennikarzy i aż 24 z nich postawiło Platiniego na najwyższym stopniu podium. Dwaj pozostali powinni się wstydzić. Inna rzecz, że Le Roi niespecjalnie się ekscytował trzema triumfami w walce o Ballon d’Or: – Nie był to dla mnie powód do dumy – wspominał w rozmowie z Europe1. – No cóż, może dzisiaj już jest. Gdy przechodzą obok mnie dzieci, a ich ojciec przedstawia mnie słowami: to jest Michel Platini, zdobywca trzech Złotych Piłek. W oczach dzieci zawsze widać wtedy błysk. Jednak dla mnie – biorąc pod uwagę, jak wyglądał wtedy futbol we Włoszech, gdzie rywalizowałem z największymi gwiazdami świata – fakt, że trzykrotnie zostałem królem strzelców Serie A, mimo że nie byłem środkowym napastnikiem, stanowi większe osiągnięcie od trzech Złotych Piłek. O nagrodzie decydowali dziennikarze. A tytuły króla strzelców był konsekwencją tego, czego sam dokonywałem na boiskach we Włoszech. . 2. Cristiano Ronaldo (2014) W przypadku Portugalczyka mieliśmy poważny zgryz. Na papierze: jego najmocniejszy sezon to prawdopodobnie 2007/08. CR7 został wówczas mistrzem Anglii i triumfatorem Ligi Mistrzów, a także najlepszym strzelcem jednych i drugich rozgrywek. Mało tego, zgarnął też Europejskiego Złotego Buta. Gorzej poszło mu na Euro 2008, ale Złotą Piłkę i tak zgarnął z miażdżącą przewagą nad pozostałymi kandydatami. Aż 77 z 91 dziennikarzy uznało go za najlepszego zawodnika globu. Tylko że… to nie była jeszcze najlepsza wersja Cristiano. Pełnię potencjału Portugalczyk, jak wszyscy doskonale pamiętamy, uwolnił dopiero po przeprowadzce do Madrytu, nakręcony bezpośrednią rywalizacją z Messim. To co, może rzućmy okiem na 2016 albo 2017 rok? Wtedy Ronaldo osiągnął wymarzony sukces z reprezentacją Portugalii, a w Champions League zdobywał mnóstwo arcyważnych goli, prowadząc Królewskich do kolejnych triumfów na europejskiej arenie. No ale to też nie był Cristiano w swojej najbardziej piorunującej dyspozycji. Dryfował on już wtedy w stronę roli środkowego napastnika, rzadziej siejąc spustoszenie w szeregach rywali nieco dalej od bramki. Zostają zatem Złote Piłki z lat 2013 i 2014. I to był bez wątpienia peak formy Portugalczyka, co widać wyraźnie po jego strzeleckich dokonaniach (69 trafień w roku kalendarzowym 2013, rekord kariery; w 2014 też przeszło 60 bramek). Jednak, jak na złość, akurat wtedy jego zwycięstwa w plebiscycie były jak gdyby mniej przekonujące. Zwłaszcza w 2013 roku CR7 miał w głosowaniu relatywnie niewielką przewagę nad Lionelem Messim i Franckiem Riberym. W ogóle okoliczności tej odsłony Złotej Piłki były dość dziwaczne – FIFA, która przejęła na parę lat kontrolę nad plebiscytem, rzutem na taśmę przesunęła ostateczny termin nadsyłania głosów. Koniec końców: wyróżniamy więc Ronaldo za rok 2014, mimo nieudanego dlań mundialu. Przywrócenie Realu na europejski tron (rekordowe 17 trafień w Champions League) i wyprzedzenie Messiego w walce o Trofeo Pichichi przełożyło się na 38% procent głosów w Złotej Piłce. 1. Lionel Messi (2012) Jeśli chodzi o zwycięzcę naszego rankingu, wątpliwości było już mniej. Jak na ironię, bo przecież Lionel Messi to kolekcjoner Złotych Piłek, więc było z czego wybierać. Niektóre z jego nagród można rzecz jasna z perspektywy czasu kwestionować: ta z 2010 roku wzbudziła olbrzymie kontrowersje, w latach 2019 i 2021 Argentyńczyk także pokonywał swoich głównych konkurentów (odpowiednio: Virgila van Dijka i Roberta Lewandowskiego) z niewielkim zapasem punktowym. No ale, tak na koniec dnia, dominacja Messiego w plebiscycie „France Football” była po prostu naturalna. GOAT to w końcu GOAT. O wybitnych wyczynach i rekordach Messiego można opowiadać długo. Ale my temat skrócimy do 91 goli (!) strzelonych przez Argentyńczyka w 2012 roku (na przestrzeni 69 spotkań), do których dołożył on także ponad 20 asyst. Są to po prostu niewiarygodne statystyki. Czy ktoś w ogóle kiedyś do tego liczbowo nawiąże? Futbol jest wszakże pełen paradoksów, dlatego akurat 2012 rok na płaszczyźnie sukcesów drużynowych nie był dla Messiego udany. Barcelona szokująco poległa w półfinałowym dwumeczu Ligi Mistrzów z Chelsea, no i nie obroniła tytułu w La Lidze, zdetronizowana przez Real Madryt. Indywidualnie Leo był jednak olśniewający. Dlatego w rywalizacji o Złotą Piłkę postawiono wtedy na niego – otrzymał blisko 42% głosów. Zatriumfował w plebiscycie czwarty raz z rzędu. Wyczyn godny Złotej Piłki wszech czasów. A jak wy poukładalibyście ten ranking? Dajcie znać w komentarzach! ZOBACZ RÓWNIEŻ Maja Chwalińska, Złota Piłka i kolejna zmiana trenera w Rakowie [Zibi Top] Dla kogo Złota Piłka? „W tym wieku…” Real znów lubi się ze Złotą Piłką. Bojkot zakończony fot. NewsPix.pl Artykuł Cristiano, Messi, Platini, Cruyff… Kto zasłużył na Złotą Piłkę wszech czasów? pochodzi z serwisu weszlo.com. Artykuł Cristiano, Messi, Platini, Cruyff… Kto zasłużył na Złotą Piłkę wszech czasów? pochodzi z serwisu weszlo.com.."