SPORT

Iranki uznane za zdrajczynie po odmowie hymnu na Pucharze Azji

Analiza

Po rewolucji islamskiej w 1979 roku w Iranie zakazano kobietom udziału w sportach, w tym w piłce nożnej, co trwało ponad dwie dekady. Dopiero w połowie lat 2000 r. rząd zezwolił na powstanie żeńskiej reprezentacji, która od 2022 roku regularnie uczestniczy w regionalnych turniejach. W kraju narastały protesty społeczne po śmierci Mahsy Amini, co zwiększyło napięcia między sportem a polityką. Reżim wykorzystuje sport jako narzędzie propagandy, wymuszając od zawodniczek manifestację lojalności wobec państwa. Odmowa hymnu jest więc nie tylko gestem sportowym, ale i wyrazem sprzeciwu wobec autorytarnych praktyk rządu.

Kontekst i Tło

Reprezentantki Iranu odmówiły zaśpiewania państwowego hymnu przed meczem z Koreą Południową na otwarciu Pucharu Azji, co wywołało natychmiastową krytykę w państwowych mediach i oskarżenia o zdradę narodu. Prezenter telewizyjny wezwał do surowego ukarania piłkarek, podkreślając, że w Iranie taki czyn może być karany śmiercią. Protest ten nawiązuje do długiej historii zakazu gry kobiet po rewolucji islamskiej w 1979 roku i dopiero po ćwierć wieku przywrócono im możliwość rywalizacji. Drużyna, mimo że w 2022 roku po raz pierwszy wystąpiła w turnieju, w grupie 2026 nie ma szans na awans po porażkach 0:3 i 0:4. Międzynarodowe organizacje, w tym FIFPRO Asia/Oceania, wezwały AFC i FIFA do zapewnienia bezpieczeństwa zawodniczkom po powrocie do Iranu.

Komentarz Redakcji

Kiedy protest zamienia się w wyrok śmierci, sport traci sens.